remember~

วันนี้เปนวันที่ 3 แล้วน้ะ ที่ตื่นมาร.ร.แล้วไม่พบกับพวกพี่.....

////7.30 น.////

 เฮ้ยย แม่ง!

เสียงคนรอบข้างทำให้ชั้นตื่นจากภวัง 

ฉันรู้สึกตัวก้พบกว่าตอนนี้อยุที่โรงอาหาร มันช่างว่างเปล่าเสียจิง ประมานว่าจะนั่งตรงไหนก้อได้เลยน้ะเนี่ย

แต่ตัวฉันเองเลือกที่จะนั่โต๊ะพี่อุ๋ม  ไม่รุสิ  มันอยากจะนั่ง 55

มันเคว้งแบบบอกไม่ถุก  ที่ๆเคยมีพวกพี่มานั่งตอนนี้ถูกผู้คน มาก หน้าหลายตามานั่งทับ ภาพในจินตนาการกลายเปนภาพซ้อนทันใด มันเหนเป็นเหมือน 2 สอง ภาพที่มีพวกพี่ๆ กับภาพที่เห็นในปัจจุบัน 

มันช่างเงียบเหงาเสียจิง

ทามเดินไปใต้สมบูน มันไม่มีเลยซิน้ะ - -

มันดูเคว้งๆไงไม่รู้ ภาพทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น มันวก กลับมาเข้าไปในหัวสมอง 

ตอนนี้ภาพมันซ้อนกันอีกแล้ว ภาพที่พี่ๆบางคนวิ่งเล่นกัน ภาพที่นั่งทามงานกันงกๆ

แต่ตอนนี้กลับมีหลายๆอย่างมาแทนที่ตรงภาพเหล่านั้น เมื่ออาทิดที่แล้ว ฉันยังกอดพวกพี่อย่างสบายใจ โดยไม่กลัวว่าจะต้องเสียพี่ๆไป

เสียงของหัวใจ มันบอกว่า "เหงา" "คิดถึง"

อยากจะกอดอีกซักครั้ง

เชื่อได้ว่าถ้าได้กอดพวกพี่ๆแล้ว ปรางว่าอ้อมกอดนี้เปนอ้อมกอดที่ปรางโหยหามากที่สุด

คิดถึงมากๆ ไม่รู้ว่าพวกพี่จะคิดเหมือนกันรึเปล่าล้ะซิ?

จะคิดถึงกันบ้างไหม?

แล้วเมื่อไหร่วันที่ฉันต้องนั่งเหงาแบบนี้มันจะผ่านไปซักทีน้ะ 

เมื่อไหร่น้ะที่ความว่างเปล่าจะหายไป ?